Xustificación pouco decorosa

Nunha entrevista concedida a Correo TV, Sánchez Bugallo era incapaz de asumir a perda dun concellal e daba boas mostras da súa altura política. A culpa da perda do concellal, segundo el, era de....Zapatero!!! Velaí que o propio Bugallo instala no discurso municipal o que tanto lle gustaba ao PP en plena campaña preelectoral e electoral: a situación da política nacional. Con amigos así...para que precisa inimigos Zapatero. E se quere acusar....como non acusa ao maís inmediato na xerarquía...Touriño?!

Sánchez Bugallo debería analizar en clave autocrítica os seus resultados e pensar, sequera por un breve momento, se o seu baixón non se debe a un erro na xestión municipal.... que era o que se sometía a votación.

O desleixe do rural quizais non se manifestou en perda de votos pola apresurada carreira de promesas electorais e porque aínda existe o errado e anacrónico convencemento de que as subvencións ás asociacións non son un dereito e si un favor.

Pero as promesas...se non se cumpren, vólvense contra un mesmo...estouran!! E estourarán, avanzamos nós.

Pregúntense os veciños e veciñas se Bugallo acerta. Ao cabo dun tempo do novo equipo de goberno, que se pregunten os veciños e veciñas se o metro lixeiro ao Aeroporto, se os teleféricos, en definitiva se as diferentes promesas electorais lograron ou non o obxectivo que perseguían: convencer, seducir ou persuadir? Ou ben enganar e lograr, da forma que sexa, o goberno e manter o poder...atado e ben atado?

O exercicio da política require sempre que se faga, incluso no mellor das casos posibles, autocrítica. Nesta ocasión, aínda máis. Dicir, en plan acusica, que a culpa é do..."cha cha chá", como dicía aquela canción, é deixar ben visible a que altura está o nivel político do acusador.

A Sala Yago indefensa ante a voracidade urbanística

Está xa na rúa que a Sala Yago vive as últimas horas debido á cobiza urbanística -quen sabe que desexarán erixir- e debido ao abandono xeralizado das institucións.

A pregunta que lle facemos á sociedade é: debe o Concello preservar un local cultural, xa patrimonio dos e das compostelás ou ben debe "pasar de todo" e ollar como sobre o sartego da cultura se cementa un artificio de deseño frío???

No fondo, aínda que sabemos que agora están moi líados cos seus pactos, é unha pregunta que debería responder o Concello. Semella que si houbo actividade en pleno período electoral para aprobar movementos urbanísticos na Xunta de Goberno, pero moito nos tememos que axudar a que os pequenos locais se manteñan non forme parte da filosofía actual...., xa que todos ollan as formas de saltar a cidade para crear un artificio chamado Cidade da Cultura. Quizais, para xustificar a súa existencia decidan sacrificar aos pequenos. É a loita do máis grande (grandes superficies comerciais (grandes salas de cine; rúas artificiais); imperios de mercadotecnia cultural (grandes museos, grandes salas de exposición)) fronte ao máis pequeno (pequeno comercio; pequenas salas de cine, xa esmorecidas; pequenas salas de exposición e pequenas galerías).

Nós, os que amamos a cultura popular, a cultura accesible para todos e todas, temos moi claro que o Concello debe preservar dito local. Xa foron pechando salas de cine tradicionais. Pouco nos queda. Os deseños fríos e sintéticos van roubando, pouco a pouco, a memoria das rúas e dos barrios.

Que non nos rouben a Sala Yago

MANIFESTO DA COORDINADORA ESTATAL DO SAHARA

Ante a visita do Secretario Xeral da ONU a Madrid para entrevistarse co presidente do Goberno e co ministro de Asuntos Exteriores, a Coordinadora remite a seguinte declaración, que reproducimos na súa integridade e na lingua na que foi redactada.

Lembramos desde aquí o noso firme compromiso para coa autodeterminación do pobo saharaui, que vive nunhas lamentables condicións de vida debido ao comportamento hipócrita que domina o escenario das relacións internacionais. No caso concreto de España, aínda é máis grave, debido á súa responsabilidade como país colonizador e, sobre todo, debido ás moedas de cambio que emprega para facer de Marruecos un aliado estratéxico. Nesta moeda nunca, repetimos, nunca, deberían figurar a violación dos Dereitos Humanos.

*******************************************

EXCMO. Sr. BAN KI-MOON

Secretario General de la ONU

Sede Central de las Naciones Unidas

Nueva York, N.Y. 10017, USA

FAX: 00 1212 9632155

E-MAIL: ecu@un.org

Excelentísimo Sr. Secretario General,

El Sáhara Occidental es el último país de África sin descolonizar, considerado por la Comunidad internacional como territorio No-autónomo desde que Marruecos lo ocupara ilegalmente en 1975. Han pasado más de 14 años desde que, bajo los auspicios de la ONU y la OUA, las partes en conflicto, el Reino de Marruecos y el Frente POLISARIO, acordaron el Plan de Arreglo para el Sáhara Occidental que establecía la celebración de un referéndum justo, libre e imparcial para que el Pueblo Saharaui decidiera libremente su futuro. No obstante, la ONU aún no ha sido capaz de hacer que Marruecos cumpla los acuerdos firmados con la parte saharaui.

El Sáhara Occidental es hoy un territorio ocupado por el ejército marroquí, dividido por muros y campos minados, al mismo tiempo que sus riquezas naturales son saqueadas masivamente. Mientras una parte de la población saharaui vive en los campamentos de refugiados, en unas duras condiciones caracterizadas por la disminución de las ayudas humanitarias por parte de las organizaciones internacionales, la otra parte vive en las zonas ocupadas padeciendo, especialmente desde el 21 de mayo de 2005, de una brutal y continua represión que ha acabado, hasta ahora, con la vida de dos jóvenes saharauis.

Las resoluciones de la ONU desde 1960, del Tribunal Internacional de Justicia de 1975, del Departamento de Asuntos Jurídicos de la ONU de 2002 y las disposiciones internacionales aplicadas han reconocido los legítimos derechos del Pueblo Saharaui sobre el territorio del Sáhara Occidental. Sin embargo, hoy sus derechos están siendo violados, al incluir en los informes de la ONU unas propuestas que solo pretenden confundir y perpetuar la ocupación marroquí.

El Pueblo Saharaui, numerosos países y millones de ciudadanos de todo el mundo confían en que la ONU mantenga con dignidad sus compromisos y principios, aplique la Legalidad Internacional y rechace las propuestas que pretenden imponer el hecho consumado colonial marroquí, contrarias al Plan de Arreglo y al Plan de Paz para la Autodeterminación del Pueblo del Sáhara Occidental, adoptado por unanimidad por el Consejo de Seguridad en julio de 2003.

Queremos recordar a la ONU la necesidad de culminar el proceso de descolonización inconcluso del Sáhara Occidental, basándose en la creación de “condiciones propicias” para que el pueblo saharaui ejerza su derecho a la autodeterminación.

Queremos recordar la responsabilidad de la Comunidad Internacional en la defensa de los Derechos Humanos del pueblo saharaui, violados sistemáticamente por Marruecos en el Sáhara Occidental ocupado por Marruecos, y allí donde haya presencia saharaui, como está ocurriendo en las universidades marroquíes. Denunciamos las decenas de heridos, detenciones arbitrarias y juicios sumarísimos que se han producido en los últimos días, constituyen un grave atentado a los derechos fundamentales de las personas y un obstáculo al proceso de Paz para el Sáhara Occidental.

Es responsabilidad de la ONU, del Consejo de Seguridad y de su Secretario General, acabar con la pasividad de la Minurso y poner fin a las actuaciones represivas marroquíes, exigiendo al rey Mohamed VI que respete los derechos y las libertades democráticas de los ciudadanos saharauis.

Queremos manifestar nuestra preocupación porque la paz y la estabilidad están seriamente amenazadas por continuos retrasos en la realización del referéndum de autodeterminación y por la falta de una posición firme de la Comunidad Internacional, de acuerdo con la Legalidad y el Derecho Internacional.

El Pueblo Saharaui tiene derecho a vivir en paz y en libertad en su tierra, el Sáhara Occidental. Exigimos a las Naciones Unidas y a su Consejo de Seguridad que aplique las leyes y convenios internacionales, para que se respeten los legítimos derechos reconocidos al Pueblo Saharaui, a fin de que se pueda celebrar, de una vez por todas, el referéndum prometido y decidir libremente su futuro como pueblo. Así mismo, llamamos a su intervención urgente en defensa de los derechos humanos de los inocentes ciudadanos saharauis ante la represión del ocupante marroquí.

Reclamamos a las Naciones Unidas que adopte cuantas medidas sean necesarias para :

- Terminar con la sistemática violación de los derechos humanos y las actuaciones represivas de Marruecos en los territorios ocupados del Sáhara Occidental.

- Proteger y amparar los derechos y libertades de los ciudadanos saharauis.

- Permitir el acceso inmediato a los territorios ocupados de Observadores internacionales y de los medios de comunicación con el fin de garantizar la libertad de opinión e información de los ciudadanos saharauis.

NOMBRE ………………………………………………………………DNI ………………

Domicilio ……………………………………………………………………………………..

Cargo Institucional/Profesión/Asociación …………………………………………………..

Firma ………………………………………………………………………………………...

Sultana Khaya, estudiante saharaui en la Universidad de Marrakech,

víctima de la salvaje represión de las fuerzas policiales marroquíes,

HA PERDIDO SU OJO DERECHO

A PERIGOSA ESTRATEXIA DO VOTO ÚTIL

Por que situar o noso ascenso dentro dunha retórica do voto útil?
Así se fai en La Voz de Galicia hoxe en edición local, tanto na nota chamada El Pedroso como na elaboración da noticia -un resumo dunha entrevista realizada vía telefónica- na que se dá conta nun titular interesante do mellor resultado que acadamos desde 1987. En El Pedroso sitúase a perda dos 800 votos do BNG e a perda do concellal do PSdG ligada a unha interrogante final: ninguén votou de menos as 1119 papeletas de Esquerda Unida [que manía teñen de castelanizar o nome da nosa federación galega]? Isto liga de forma, consciente ou non, as perdas duns aos logros nosos. Este proceder reflicte unha lectura simple e simplista do que aconteceu o domingo 27 de maio.
En primeiro lugar, por que non se fala dos 1300 votos en branco? Por que ninguén alude de forma directa á elevada abstención? E outro feito que desexaríamos salientar....por que ninguén relaciona perda de votos do PSOE co ascenso do PP? Acaso aínda hai quen pensa que o PSdG se distancia en política económica e xestión do Concello do PP? Por que seguen erre que erre en pensar que Esquerda Unida é o mesmo que o PSdG? Nós non perdimos o sentido da orientación, nin o valor da rendibilidade social....non privatizamos o benestar social (verdade Bugallo?)

Esquerda Unida traballou para mellorar. Por iso, non toleramos que se sitúe o noso crecemento na óptica do voto útil. É maquiavélico, mesmo. As dinámicas do voto son dabondo complexas como para reducilas a esta perspectiva errada do voto útil.

Por que ninguén repara nunha máis que probable mala xestión do bipartito? Xa hoxe un veciño de Cancelas clamaba polo que é unha situación de desleixe por parte do Concello. Aí está o cerne, non en poñer a pregunta de se ninguén vota de menos as nosas 1119 papeletas. En efecto, se se trata de retóricas anogostas, poderíamos preguntarnos se os do PSOE non votan de menos os milleiros de papeletas do PP e viceversa....Deixémonos de "andrómenas", xa que logo, e analicemos os feitos con máis pausa e cautela informativa. Denunciemos a perigosa estratexia do voto útil que nos leva cara a un aburrido e antiplural bipartidismo.

SEMPRE TOCA VALORAR

Onte, por uns momentos, houbo na TVG unha enquisa a pé de urnas que anunciaba a posibilidade de acadar un representante en Santiago. Durou unha hora esa alegría, pero foi un momento importante para a nosa organización. Desde 1987 non conseguíamos un resultado así. Duplicamos os resultados do 2003. Fíxose un bo traballo de rúa e presentámonos cun programa ben artellado e realizado de forma participativa.

As 1119 persoas que nos votaron agardan agora que Esquerda Unida siga traballando igual, siga presionando a un Goberno que non cremos altere de forma esencial o que fixeron até o de agora. Podo garantir que Esquerda Unida seguirá loitando contra todas as inxustizas sociais que se van dar na cidade e seguirá en estreito contacto co tecido asociativo da vila. Serán 4 anos de traballo moitas veces silenciado, pero se insistimos seguro que logramos tamén derubar o muro mediático e o escurecemento informativo.

Desde a miña posición de cabeza de lista estou contento co traballo realizado pola candidatura. Chegamos a todos os recunchos do Concello como o demostra o feito de que temos en votos en todas as mesas (menos nunha de Marantes) e en todos os recunchos, rural e urbano. Iso xa é un primeiro indicio de traballo ben realizado.

Esquerda Unida subiu en votos e en concellais en Galicia. No que atinxe á nosa comarca, en Ames acadamos algo máis dun 3%. Isto sinala que se fixo un bo traballo.

A intención é seguir subindo, seguir medrando, aumentar a nosa presenza na comarca.

Desde aquí reitero o meu agradecemento a todas as persoas que fixeron posible esta duplicación de votos e porcentaxe. Para elas vai o meu recoñecemento.

Ás 1119 persoas que nos votaron a mensaxe de que estarán con nós en cada acción, en cada acto de denuncia, en cada moción, pregunta ou alegación que presentemos. A todas elas graciñas.
Xabier Ron

AS CONTAS CLARAS

O primeiro que cómpre facermos será esixir que os 3 partidos que contaron co beneplácito exclusivo de medios de comunicación e outros aparellos mediáticos expoñan de forma pública e transparente as contas de gastos do período electoral.

Fronte a unha campaña de signo austero como foi a nosa, ollamos como se facía un espectacular desbaldimento de diñeiro -que non deixa de ser público-. É importante sabermos en que se gastou, polo tanto, dito diñeiro.

A campaña dos medios foi sinceiramente escurecedora. Algo houbo, pero pouquísimo en proporción coa política "institucionalista" dos medios. Mesmo as enquisas eran "escurecedoras", isto é, silenciaban que Esquerda Unida se presentaba a estas eleccións.

Todo preparado para perpetuar un sistema de partidos que vira perigosamente cara ao bipartidismo: un PSdG/BNG (socialdemocracia pura e dura, con privatización de servizos públicos, retórica de enmascaramento, mesma política clientelar (cambio de clientes nada máis: agora SOGASERSO é de capital bancario....ah! pero é galego, coma se non fose o capital puro e duro), máis postos de libre designación na Xunta, menos oferta de emprego público, máis asistencias técnicas, menos estabilidade laboral na canle pública galega, etc.) fronte a un PP ancorado nunha imposibilidade real de facer oposición....porque no fondo a política económica é a mesma e como o social e medioambiental nunca foi para eles -honestamente- unha preocupación...así vai a cousa.

Reducir o pluralismo democrático a estas dúas opcións (socialdemocracia fronte a dereita tradicional) representa un verdadeiro perigo para a democracia.

Os efectos mediáticos son poderosísimos: só puidemos limitar seus afectos coas nosas escasas forzas de presenza: era a visibilidade da existencia. O que non sae nos medios non existe, claro está. O pensamento constrúese con este dirixismo reducionista. Por iso, podemos estar contentos -previo a saber calquera tipo de numeroloxía-: por percorrer a pé, coa megafonía, as parroquias do rural, por repartir en man os dípticos: non cunha presenza mercantilizada (empresas de relacións públicas, ou outras), senón directamente co candidato entregando en man o díptico; contentos por falarmos cos veciños e veciñas. Ese trato directo foi a millor maneira de rachar o escurecemento informativo. Tamén a mellor maneira de limitar por un tempo existencial a alienación da clase traballadora. A reflexión, a charla, o debate non con promesas, senón con propostas que se resumen en "programa, programa, programa".

Agardemos a esta noite...

AGARDANDO...NON A GODOT

Mañá, na sede da rúa Dublín, a partir das 17h30-18h, Esquerda Unida-IU agardará con paciente impaciencia os resultados da xornada electoral. A TVG chamounos hoxe para anunciar que iría ata o noso local e un xornalista de Galicia Hoxe, Alfredo Iglesias, recibiu o encargo de seguir a xornada no tocante a Esquerda Unida.
A reflexión serve para asentar as ideas despois de tantos días de actos. Agardemos que as charlas-debate cos veciños e veciñas, a elaboración dun programa ligado á participación do tecido asociativo, a pega de cartaces, o reparto de dípticos e o buzoneo fosen quen de alentar a reflexión e animar aos veciños e veciñas a decidir se queren entrar ou non con nós no Concello.

PROGRAMA: DESENVOLVEMENTO DO RURAL

11. Por un proxecto global de desenvolvemento do rural

A desestruturación do territorio comeza coa perda de habitabilidade –a ordenación racional non debería anular o artigo da Constitución, o dereito a unha vivenda digna- e coa constante de favorecer a emigración rural-urbano e destinar o rural a novas urbanizacións destinadas a unha clase económica máis pudente que non só non demanda melloras para a zona, xa que non os precisa ao vivir na burbulla-gueto que é unha urbanización de vivendas unifamiliares de deseño: saneamento, rede eléctrica, etc…, senón que seguirá facendo uso das estruturas do núcleo urbán. De aí a desidia das corporacións municipais en atender como se merecen as parroquias rurais do Concello de Compostela.

Outros feitos, loxicamente, xa ligan con esta situación: ausencia de infraestruturas elementais, reducida accesibilidade a servizos básicos que si se ofertan no núcleo central, unha nefanda política de emprego que non ten en conta as características do rural compostelán, e unha acusada carencia de oferta educativa e cultural.

Está na poboación do rural a preocupación do desprazamento constante ao núcleo urbán para recibir unha asistencia sociosanitaria. A tales efectos, como xa mencionamos con anterioridade, é fundamental a elaboración dun censo de persoas con necesidade de atención sociosanitaria. Así, poderemos concretar as medidas de actuación.

Os desprazamentos para unha mocidade que desexa formarse, ou disfrutar do ocio ou dos actos culturais que se ofrecen no núcleo son, hoxe por hoxe, en zonas como Enfesta ou para os da zona de Grixoa, ou para os da Sionlla, dificultosos pola ausencia dunha planificación de transporte público sustentable e de calidade. Esta circunstancia agrávase no caso das persoas maiores ou dependentes, xa que nalgunhas zonas como na parroquia de Verdía non hai enlace directo coa cidade en autobús, obrigando ás persoas a realizar un custo económico grande en taxis para poder asistir ao médico, por exemplo. As deficiencias sociosanitarias reflíctense, por exemplo, no difícil que pode ser para unha persoa maior que vive soa e con reducida mobilidade recibir un simple medicamento cando no contorno máis inmediato non existe ningunha farmacia.

Non ten ningún sentido declarar que unha zona é reserva agropecuaria e non artellar un traballo agropecuario destinado a desenvolver, respectando as condicións ecolóxicas e medioambientais, unha vida digna no rural.

Propostas:

· Plena integración no proceso de creación da democracia participativa: Asembleas de Parroquia e Plans de Parroquia

· Dotación de infraestruturas que constrúan un territorio cohesionado socialmente.

· Modernización e integración na rede informática para favorecer a formación, información e participación.

· Descentralización de servizos para dar unha axeitada cobertura sociosanitaria no rural; impulsar a creación de cooperativas de Atención Social como medio de emprego.

· Medidas de axuda para o desenvolvemento da agroecoloxía.

· Acceso normalizado á oferta educativa e cultural.

· Plans de formación de emprego destinados a persoas que viven na zona con vistas a crear cooperativas que se fundamenten no traballo agropecuario; [a tales efectos, establecer as canles precisas para que os procesos formativos –ciclos- se adecúen a esa realidade].

· Creación de feiras e mercados con vistas a darlle saída aos produtos elaborados polas cooperativas.

· Descentralización dos servizos de atención social, creando equipos, a ser posible con persoas do contorno, que atendan as necesidades xeradas pola idade ou a dependencia e así cumprir coa prioridade de favorecer o desenvolvemento da autonomía das persoas no seu contorno xeográfico, familiar e sociocultural.

· Estudar a viabilidade dunha farmacia destinada a solucionar o problema de abastecemento que neste sentido experimentan os veciños e veciñas das doce parroquias do vello concello de Enfesta. Complementaremos dita creación cun servizo de distribución de produtos farmaceúticos a domicilio (telefarmacia).

· Recuperación do patrimonio rural como valor paisaxístico e como un valor que cohesiona a identidade e o territorio, pero tamén como un recurso para a dignificación do noso agro mediante a creación de rutas de sendeirismo ben delimitadas, ben coidadas, respectuosas co contorno, dotadas de puntos informativos claros. Crearanse servizos de guía e oferta de actividades.

· Proceso habitacional para as persoas de rural. Cómpre prestar especial atención ao tipo de proceso construtivo que se está promovendo no rural compostelán. En efecto, non é raro ver como os grandes grupos inmobiliarios e promotoras animan a construción de centos de chalés adosados ou unifamiliares de prezos desorbitados, mentres que, ao mesmo tempo, se lle nega a posibilidade de asentarse no rural a unha persoa do lugar. O asentamento das xentes do rural comeza por permitirlles que vivan no rural. A concentración parcelaria sempre redundará no beneficio de sabermos por onde ten que ir o proceso construtivo. A dispersión non é, desde logo, unha solución válida desde o punto da sustentabilidade.

· Impulso ás políticas de rehabilitación no rural, cómpre evitarmos o abandono e o estado ruinoso das vivendas.

· Creación de centros de educación infantil no contorno rural do noso Concello.

Seguridade vial. Estudo e reformulación da rede viaria do rural para garantir a seguridade vial. Traballaremos para que os procesos de humanización sexan coeherentes e respecten sempre as medidas que se deseñen desde o Plan de Acción Local da Axenda 21.

PROGRAMA: DEPORTES, OCIO FORMATIVO

10. Deportes, ocio formativo

A nosa cidade ten unha clara falta de infraestructuras deportivas, que dificulta o avance da práctica deportiva da cidadanía de Compostela. Isto nótase en especial nos deportes que non son maioritarios. Cómpre polo tanto dotar á cidade de espazos públicos para poder prácticarlos.

Nos últimos tempos vemos como aparecen novas modalidades deportivas que necesitan instalacións ou espazazos para que os veciños desta cidade podan practicarlos dunha forma segura, e sen ter que desplazarse cara a outros municipios.

É por isto que urxe dotar aos parques da cidade e outros espazos públicos de novas instalaición, que satisfagan o crecemento da demanda dunha pobación que cada vez máis practica ou realiza algunha actividad deportiva.

Noutro senso os clubs deportivos necesitan o apoio do seu concello, en especial para a organización de eventos deportivos de carácter popular. O concello ten que poñer a disposición dos seus cidadáns toda a súa capacidade organizativa para o difrute dos composteláns nas competiciones deportivas populares e federadas.

O concello debe fomentar as iniciativas dirixidas a xuventude, de modo que ocupen o seu tempo de ocio con actividades lúdico-deportivas que complementen a súa educación con costumes sans e non autodestrutivas.

Nesta cidade temos entre outras ás seguintes carencias para a práctica deportiva:

As actuais piscinas municipais están saturadas, sobre todo nas horas punta, onde os deportistas federados estan misturados cos que queren aprender a nadar e cos que acuden á natación por prescripción facultativa, cada vez máis, debido ás diferentes doenzas. Por outro lado, os cursos de iniciación a natación en especial para os nenos son claramente insuficientes.

Na actualidade os equipos de fútbol de veteranos teñen que desplazarse fóra do municipio para poder xogar os seus partidos.

Os pabellóns deportivos dos colexios, onde xogan nosos nenos, están bastante deteriorados, en algún cando chove se convirte nunha pista de patinaxe.

O uso e disfrute das bicicletas é casi unha misión imposible, xa que o carril bici e algo descoñecido para os compostelans.

Os atletas compostelanos xa non saben onde entrenar, as obras da alameda puxeron de manifesto a carencia de alternativas para poder disfrutar da carreira a pé de un modo seguro.

As nosas propostas para paliar estas deficiencias son:

- Unha piscina de 50m

- Cando menos dous campos de fútbol de herba artificial e con iluminación

- Un pabillón deportivo para uso popular e das categorias escolares

- Estruturar un carril bici dende o milladoiro ata o polígono do tambre e outro de subida ao Pedroso

- Creación da vía verde pola antiga vía férrea Santiago-A coruña.

- Circuito de bicicletas de montaña, (btt center) no monte pedroso

- Un circuito de bicicletas BMX.

- Unhas pistas de atletismo cubertas e homologación da pista de San Lázaro

- Un circuito de terra pisada para a carrera a pé no futuro parque das beiras do Sar.

- Sinalización de circuito de senderismo. E mellora dos camiños de Santiago no seu transcurso polo termo municipal.

- Apoiar as probas deportivas que se viñan celebrando, non sen dificultades, na cidade e recuperar outras perdidas como por exemplo a milla atlética.

- Mantemento e dotación das diferentes pistas ao aire libre do municipio e creación participada de competicións populares nos máis diversos deportes.

Impulso á practica dos deportes menos mediáticos